╬ ALONE'S WOLF ╬

แก๊กลุคใหม่หัวหย๋อย เราเลยออกวิกหัวหย๋อยออกมา (กร๊าก ไม่เกี่ยว บังเอิญต่างหาก)

แล้วก็มีเสื้อผ้าที่อัพอีก 2 ชิ้น

เชิญตามไปดูได้เลยนะฮ๊าถ้าสนใจ

โอเค หลังจากที่โอ้เอไม่อัพมาตั้งนาน (จนนี้มันจะเกือบเดือนแล้ว *หัวเราะ*) ก็ต้องรีบมาอัพกันหน่อยหละ (ก่อนที่จะลืมเรื่องเราวจากหัวไปซักก่อน)

วันก่อนไป ตอนที่กำลังไปซื้อของกับดีเค พี่ไอซ์โทรมาลา ขอบคุณมากนะค่ะ (ถึงคุณพี่จะไม่มาส่งเพราะมันเช้ามาก แต่ก็ดีใจที่ได้ยินเสียฮ๊า *จูด๊วบบ*)
พอซื้อของกันเสร็จ กับมาเอาของที่จัดไว้ที่บ้าน ตอนดึก ๆ ก็ต้องเข้าบ้านบิน (ลูกมือคนเก่ง) ไปปั่นของต่อให้เสร็จ (และแพคของต่อด้วย)
กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จจริง ๆ ก็ปาเอาไปเช้าวันที่จะไปนั้นแหละ (กร๊าชชชช นี้จะเป็นอย่างงี้ไปอีกนานไหมฉัน)
จริง ๆ ก็รอลูกท้อแห้งอะนะ บังเอิญลูกมือทั้งสอง (บิน แบ๋) ไม่ไหวแล้วจรลีหลับกันก่อน (แอบขอบคุณแบ๋จริงจัง ขนาดติดธุระก็ยังคงมาช่วยงานเดี๊ยน)

วันพฤหัสที่ 19 พฤจิกายน 2009:
ตอน 6 โมง (ไม่ก็ 6.30) คุณพี่โทรมาบอกว่า "ถึงหน้าบ้าน (เพื่อน) แล้วนะ"
อุจ๊ากกกกกกกกกก ไม่อยากจะเซดว่าดิฉันยังไม่ได้แต่งตัวเลยคร๊า ของ (ในกล่อง) ก็ยังแพคไม่เสร็จ!! ตรงเวลาจริงจัง! (ซึ่งก็ดีแล้ว)
แล้วต้องรีบลงมากับบินเพื่อที่จะเอาของยัดเข้ากระบะให้หมด (ขณะนั้นก็ไล่ดีเคให้ไปเตรียมตัวได้แล้ว)
ขณะที่กำลังขนของ ดิฉันก็ต้องแต่งตัว (จริง ๆ แล้วที่เพิ่งเริ่มแต่งเพราะดัดลืมเสื้อที่จะใส่ไปบนโต๊ะกินข้าวบ้านตัวเอง เลยต้องให้พี่ชายเอามาให้ 55)

ทุกอย่างพร้อม ก็ไปถึงสนามบินราว 7.30 ได้

 แต่ทุกอย่างมันเกิดปัญหาหลังจากนั้นหละ..... 
เพราะน้ำหนักของดัดเกิน 5555 เอาขึ้นเครื่องไม่ได้ (กำหนดน้ำหนัก 30 กิโลกรัม)

ของมันน่าจะเกินมาประมาณ 10 กิโลได้มั๊ง?
สุดท้ายแล้ว เลยต้องถือกระเป๋าขึ้นเครื่องไปด้วยใบนึงนั้นเอง

พอไปถึงสนามบินฝั่งโน้นก็ช่วยกันเอาของขึ้นรถเข็นจะได้ไปหาคนมารับซักที
อาจจะเป็นเพราะว่าของเยอะเตะตา จุดสนใจเหรอไง? ไอคุณยามดัดมาถามอยู่ได้ว่าอะไรอยู่ในนั้น ๆ
ภาษาตรูก็มึน ๆ เอ็งก็พูดมึน ๆ ก็เลยมึน ๆ กันเข้าไปใหญ่
สุดท้ายก็ต้องเอาของผ่านเครื่องสแกน แล้วเจ้ากรรมปัญหาก็เิริ่มขึ้น

เพราะมีอาวุธข้ามประเทศคะ.... (อ๊อปการแสดงนั้นแหละ)
สรุปก็คือ ต้องให้คนที่มารับรอเป็นชั่วโมง รอไอคุณตำรวจสัปรังเค (เขียนยังไง?) เขียนใบเตือน (ไม่พูดอะไรมากมายนะ ขี้เกียจ เหมือนในหนังนั้นแหละ 55)

หลังจากนั้นก็มาเจอตัวแทนมาเล กับพวกคอสเพลย์ที่จะมาซัพพอร์ตช่วยเหลือ
อยากจะบอกว่ารู้สึกว่า พวกนี้ไฮเปอร์และเฟรนลี่อย่างแรง ต่างกับตอนไปเวริด์คอสเพลย์มาก ๆ
คือว่า เรื่องเพื่อนนี้ ดีกว่าที่ญี่ปุ่นก็แล้วกัน (อาจจะเป็นเพราะว่าบ้านใกล้เรือนเคียงกันด้วยมั๊ง?)

หลังจากที่นั่งรถไปโรงแรม ก็เพิ่งจะมารู้ว่า ทางเอเอฟเอมันเปลี่ยนโรงแรมซะอย่างงั้น....
(ช่างเป็นการเตรียมตัวที่ไม่พร้อมจริง ๆ)

หลังจากที่วางของบนห้องเรียบร้อย กลิ้งเล่นกันซักพัก ก็ต้องออกไปตะลอนข้างนอก
อันดับแรกก็ไปหาข้าวกินก่อน (ยังบ่ได้กินอะไรเลย) แล้วก็เดินทางช็อปเพื่อซื้อของมาทำอ๊อป (เนื่องจากคุณตุ๊กตาตัวก็ไม่ใช่เบา ๆ เลยกลัวจะเป็นปัญหาเรื่องการแสดง เลยต้องไปซื้อของมาเพิ่ม และต้องแวะหาซื้อของที่ถูกตำรวจยึดไปอีกต่างหาก 55) 
วันแรกซื้ออะไรมาบ้างนะ?  จำไม่ได้แล้ว แต่หลังจากนั้นก็กลับโรงแรมทำอะไรซักอย่าง (โอ๊ยลืม) ก็ตกค่ำ แล้วก็นอน (ง่าย 55)

วันศุกร์ที่ 20 พฤจิกายน 2009:
ตอนสาย 11.30 ลงไปฟังพวกสิ่งที่จะต้องทำในวันนี้ ก็เป็นครั้งแรกที่เจอตัวแทน อินโด กับฟิลิปปินส์
แต่โดยส่วนตัวก็รู้จักผ่านทางดีเอกันหมดแล้วหละ (มั๊ง?) 
แต่ตกใจตรงที่ว่า สาวสวยสองคนที่ทุกคนจับตามองพาครอบครัวมาด้วยที่สุดหละ 555 (ในหลาย ๆ ความหมาย)
หลังจากนั้นก็รู้ว่าต้องมีสัมภาษณ์ตอนช่วงบ่าย (กี่โมงก็ไม่รู้จำไม่ได้)

แต่ก่อนหน้านั้นก็มีเริ่มถ่ายแล้ว แต่เริ่มด้วยมาเล แล้วก็ฟิลิปปินส์ ตอนนั้นก็เลยได้แค่นั่งรอแล้วก็ยืนมอง
รู้สึกว่า เรื่องสื่อพวกนี้ ทาง เอเอฟเอ จะดีกว่าทางเวริด์คอสนะ เพราะเวริด์คอสไม่มีทำอะไรแบบนี้หรอก
รู้สึกว่า บะ อะไรวะ ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยเนี๊ยะ? 555

แต่ไม่ทันไร ยามโรงแรมก็มาไล่บอกว่าให้ไปขออนุญาติทางโรงแรมก่อน หลังจากนั้น ช่วงที่ยังว่างอยู่ ก็เดินทางไปหาซื้อของต่อที่ไชน่าทาวร์กับนัทสึ คอสเพลย์เยอร์ เฮวเปอร์ที่คอยช่วยทีมไทย

ก่อนก่อนหน้านั้นก็ไปหม่ำ ๆ ข้าวกับทีมอินโดกันก่อน

หม่ำเสร็จก็แยกกันนั้นแหละ แล้วดิฉันก็ค้นพบสวรรค์ของตัวเองที่ไชน่าทาว์น 555 
หลังจากนั้นก็กลับไปทำอ๊อปต่อให้เสร็จเหรอ? (เห ช่วงนี้จำไม่ค่อยได้แฮะ) 
หรือว่าสัมภาษณ์ที่ห้องก่อนก็ไม่รู้ - -" เอาเป็นว่าเรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้แหละ 555
หลังจากสัมภาษณ์ตัวเองจบลง (เรื่องสัมภาษณ์อย่าถามเลยนะ ภาษาอังกฤษหยกอ่อนแอมาก ตอนแรกก็พยายามพูดเองอยู่หรอก สุดท้ายไม่ไหวเลยให้ดีเคพูดคนเดียวดีกว่า)
ก็ไปดูสัมภาษณ์ของทางมาเลต่อ หลังจากนั้นโจวก็แนะนำให้ไปพักอาบน้ำอาบท่า (เพราะว่าก่อนหน้านี้ตอนไปซื้อของฝนตกหนะ เค้ากลัวเป็นหวัด) แต่สุดท้ายกลับห้องมาก็ไม่ได้อาบน้ำอาบท่ากันหรอก รู้สึกว่าจะมาปั่นอ๊อปกันต่อ (มั๊ง?) ได้โจ แล้วก็ชิเอะ (คอสเพลย์เยอร์เฮวเปอร์ของอินโด) มาช่วยทำด้วย
ตอนนั้นรู้สึกว่า เฮ๊ยพวกนี้ เฮวเปอร์จริงจัง ดีจังเลยนะ เป็นสิ่งที่หาไม่ได้ในเวริด์คอสเพลย์ (อีกแล้ว 55) เพราะเวริด์คอส เค้าไม่มีเฮวเปอร์ ถ้าจะมี คงต้องพกไปเอง 55 

หลังจากนั้น ก็ออกจากโรงแรมมาหาของกิน เป็นการรวมตัวครั้งแรกของแต่ละประเทศ (ยกเว้นสิงค์โปร)

ตอนที่ทานอาหารกัน ก็ได้รับข่าวว่า เวลาที่จะไปซ้อมที่ suntec ต้องเลื่อน เพราะว่ามีปัญหาเรื่องระบบแอร์
จาก 2 ทุ่มครึ่งเหรอไง? กลายเป็นช่วง 4 ทุ่ม ซะอย่างงั้น (มีครึ่งด้วยหรือเปล่า?)
หลังจากนั้นก็กลับโรงแรม ทำของต่อให้เสร็จ (ก็มันยังไม่เสร็จซักที)
จนเรียบร้อยก็แพคของเข้ากล่อง เสื้อผ้าก็ใส่กระเป๋าเดินทางไป ตุ๊กตาก็..... ยัดท้ายรถอะนะ 555

ขณะที่กำลังเดินทางไป suntec กลับได้เจอบางสิ่งที่ไม่หน้าเชื่อ เจอพี่เล็ก พี่บี้ และเฟลอน กลางทางคร๊าาาา
กรี๊ดดดดดดดด ตื่นเต้นมาก บังเอิญจริง ๆ 55555555
แวะคุยกันแค่แป๊บเดียวก็ต้องบ๊ายบาย เพราะต้องไป suntec เพื่อเตรียมตัวสำหรับวันรุ่งขึ้น

พอถึงที่หมาย ได้ขึ้นเวทีราว ๆ 5 นาทีก็ถูกเรียกตัวลงมาก (หะ ขึ้นเวทีแค่นี้)
ถ้าพูดถึงจุดนี้แล้ว.... เวริด์คอสเพลย์พร้อมกว่าจมนะ เพราะเค้าจะจัดคิว เตรียมซ้อมเหมือนวันจริงเลย แต่ที่นี้เค้ากับให้คุณเดินบนเวทีแค่ 5 นาที..... 

หลังจากนั้นก็มานั่งที่ร้านเมดคาเฟ่เพื่อที่จะพูดถึงว่าพรุ่งนี้คุณต้องทำอะไรบ้าง... ก็... ไม่มีอะไรมาก แค่คุณต้องแต่งตัวให้เสร็จก่อน 11.30 ไปรอหลังเวทีจนขึ้นการแสดง หลังจากนั้น ให้เก็บตัวอยู่ในห้อง เพื่อที่จะสัมภาษณ์ต่อ และหลังจาก 4.30 (มั๊ง?) คุณถึงจะออกไปล่อนที่อื่นได้... รัดตัวเน๊อะ?...

อะ ลืมบอกไปว่าตรงนี้ก็ได้เจอกับตัวแทนสิงค์โปรแล้วหละ คิดถึงมารีอามั๊ก ๆ วี๊ดวิ๊ว (ส่วนอีกทีมนี้... ไม่เจอ หรือไม่ได้สนใจก็ไม่รู้ orz)

หลังจากทีุ่คุยเรื่องวันพรุ่งนี้จบ เนื่องจากว่าไม่ให้ซ้อมบนเวที เลยต้องซ้อมด้านล่าง (แถว ๆ นั้นแทน)
เสียงคลิปก็ไม่มี (เยี่ยม) เลยต้องเดา ๆ กันเอามั่ว ๆ 555
มีเหล่าพวกคอสเพลย์เฮวเปอร์คอยนั่งรอ (และช่วยเหลืออยู่ตลอดเลย)

ตอนที่กำลังจะมาซ้อม ก็เเลยไปถ่ายภาพกับคานาเมะซัง

หลังจากนั้นก็ซ้อม ๆ ๆ ๆ กว่าจะกลับถึงโรงแรมก็ประมาณตี 1-2 ได้
แล้วดีเคก็เปิดคลิปเสียงกล่อมนอน (แทบจะบ้าตาย 555)

วันเสาร์ที่ 21 พฤจิกายน 2009:
ตื่นเช้า ปลุกดีเคให้ไปถึงงานตอนประมาณ 7 โมง (ไปจริง ๆ ถึง 7.30 ได้)
เหตุผลที่ไปเช้าขนาดนั้นเพราะอยากจะไปซ้อมการแสดงบนเวที
พอตอนซ้อมบนเวที ก็เทรนดีเคจนหมดเวลานั้นแหละ (รู้สึกว่า จะลงจากเวทีตอนประมาณ 10.30 เหรอไง?)

หลังจากนั้นก็ลงมาแต่งตัวที่ห้องแต่งตัว เพราะเค้าบอกว่าต้องเสร็จก่อน 11.30 (เพิ่งมานึกได้)
ช่วงนั้นอนิแมคก็อยากจะถ่ายภาพตอนแต่งตัวซะเหลือเกิน แต่พอจะแต่งแล้วเฮียแกดัดไม่อยู่ ดิฉันก็ขอเปลี่ยนชุดก่อนหละเว๊ยเฮ๊ย จะไม่ทันแล๊วววว
แต่งหน้าให้ดีเคเสร็จ ก็ทำของตัวเองต่อ แล้วให้เหล่าเฮวเปอร์คอยช่วยดีเคแทน (เพราะไม่งั้นดิฉันจะทำของตัวเองไม่เสร็จนะคะ)
หลังจากนั้น ก็ได้เฮวเปอร์หลาย ๆ คนคอยช่วยกลัดโน้นกลัดนี้ให้ (พวกสายทีต้องยึดกับตัวหนะ)
พูดอย่างซื้งใจจริง ๆ ว่า "ขอบคุณมาก ๆ"

ภาพตอนอยู่หลังเวที

ทีมไทย ได้ขึ้นเวทีเป็นทีมรองสุดท้าย (ต่อจากกันดั้ม)
ก่อนที่ทุกทีมจะขึ้นแสดง คานาเมะก็จะมาให้คะแนนคอสตูม ตอนนั้น รู้สึกดีที่คานาเมะบอกว่า หยกเหมือนหลุดออกมาจากการ์ตูน 555 เค้าค่อนข้างประทับใจเมคอัพดิฉันอะคะ เลยยิ่งรู้สึกดีไปด้วย เพราะว่า... หยกไม่ได้ลองเมคอัพมาก่อนเลย กร๊าช อะไรจะมั่นใจขนาดนั้น orz.. มั่นไปแล้วฉัน

หลังจากที่ไม่ได้ขึ้นเวทีมานานมาก แล้วก็รู้สึกว่า เฮ๊ย รู้สึกวืด ๆ แล้วอะ!!! (ไม่ได้หมายถึงจะเป็นลมนะ 55)
ตอนนั้นเป็นความรู้สึกที่ไม่ได้รู้สึกมานานมาก ๆ (จริงจัง) ตอนที่ขึ้นเวที (อยู่ตรงบันได)
ดัดทำเล็บ (เสินกงเป้า) หักอีกต่างหาก orz (ทำไมมาหักเอาตอนนี้)

แต่สิ่งที่รู้สึกดีมาก ๆ คือ ดีเคทำได้ดีทีเดียว 555 รู้สึกว่า สิ่งที่เทรนไปเมื่อเช้านั้นมีค่า และประสบผลสำเร็จ
รู้สึกดีที่คนดูเก็ทมุก 555

ภาพตอนอยู่บนเวที

พอหลังจากลงเวที ก็นั้นแหละ รอไปเหอะหลังเวที รอจนเค้าเรียกประกาศผล
ตอนที่ยืนอยู่บนเวทีนั้น หัวคิดไว้เลยว่า รางวัลพิเศษ (คอสตูม) จะต้องเป็นทีม ฟิลิปปินส์ไม่ก็อินโดแน่ เพราะชุดเด่น และสวย (ฟิลิปปินส์เสื้อสวยมาก) แต่ไปรู้ตอนหลังว่าพวกอ๊อปฟิลิปปินส์จ้างทำ เลยรู้สึกว่าจะถูกหักคะแนนไปนะ แต่ถ้าถูกหักไป รางวัลหน้าจะตกเป็นของอินโด แต่........

"กันดั้ม" ได้ไปคร๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา (ช็อคมาก)

และรางวัลที่ 1
ขอพูดก่อนว่าจำแนกเป็น คอสตูม 60 การแสดง 40

และที่ 1 ที่ไหนไป ก็คือ... "กันดั้ม" อีกแล้วคร๊าาาาาาาาาาาาาาาาาา

ตอนนั้นอยู่บนเวที เกินความคาดหมาย (ในหลาย ๆ ความหมาย) มาก
เดาว่าคนดูคงรู้สึกเกินความคาดหมาย (ในหลาย ๆ ความหมาย) เหมือนกัน 55
เพราะว่า ขนาดอยู่บนเวทียังเห็นการแสดงออกพวกนั้นได้เลยหละ
ส่วนมากคนดูอยากให้ฟิลิปปินส์ได้เยอะมาก ๆ เลยนะ เดาว่า 70 เปอร์เซนต์ด้วยซ้ำหละ

หลังจากนั้นก็รอหลังเวทีสัมภาษณ์ (เหรอ?) แป๊บเดียวเท่านั้นแหละ (แต่รอนานโครต ๆ มันเลยเหลดอีกแล้ว)
หลังจากถูกปล่อยตัวแล้ว ก็ถ่ายภาพกันอีกซักแป๊บ บั๊บว่า....
ตอนนั้นรู้สึกเหนื่อยมาก เจ็บบ่าไปหมด (อยากจะบอกว่า โกะคุเทนโกะกับซื่อปู่หนะ ตัวไม่ใช่เบา ๆ นะคะ)
พอกลับไปถึงห้อง ก็เอาตุ๊กตาออก แล้วก็ถ่ายภาพคอสอีกนิดหน่อย

ช่วงนั้นก็เจอเด็กอินโดที่คอยตามครั้งแรก 
รู้สึกขำดี (ในหลาย ๆ ความหมายอีกแล้ว)
มากันสองคน คนนึงคุยเก่งหน่อย อีกคนดูจะขี้อาย (เพราะคงไม่กล้า)
มาตอนแรกแบบแว๊บ ๆ ถ่ายภาพ ให้ของ แล้วจากไป
แต่แมชเสชหนะ มันมาตลอดเวลาแหละนะ (ไปทริปนี้ไม่เบื่อ เพราะมีคนแมชเสชมาตลอดเวลา 55)

แล้วตอนทีเ่ดินดูของอยู่ ก็ขำที่มีคนมาทักดีเคว่า "ใช่หยกเลอร์หรือเปล่า?"
ดิฉันเลยตอบแทนว่า "ไม่ใช่หละ หยกเองหยกเลอร์" กรั๊ก ๆ
พูดแล้ว แต่งตัวนี้คนก็เกือบจำไม่ได้ทั้งนั้นเลย 5555 

พอหลังจากเปลี่ยนชุดกลับ (ไม่ไหวแล้ว เหนื่อย)
ปล่อยดีเครอชิงแล้วก็ถ่ายภาพกันไปก่อน
ในขณะนั้น ดัดเจอเฟลอน พี่เล็กและพี่บี้ในห้องน้ำ (ซะงั้น 555)

พอมาถึง ชิงก็มาแล้ว กะเข้าไปเก็บของ ก่อนค่อยออกมาคุยกับเด็กอินโดที่รออยู่
แต่คุณคนที่ใช้ห้องมันก็ยังไม่ยอมเปิดประตูห้องซักทีหวะคะ รอนานมาก เลยเดินกลับไปหาเด็กอินโดที่รอ แล้วก็คุยแป๊บนึง (กลัวทิ้งเค้าอะ 55) ก่อนที่จะบอกลากัน 

หลังจากล่ำลาคนอื่น ๆ เสร็จ ชิงก็ไปเก็บของเปลี่ยนชุด ดีเคก็ไปเปลี่ยนชุด อิฉันนั่งเปลี่ยวอยู่ในห้องแต่งตัว ก็เลยนั่งเมาส์กับมาริอา และคนอื่น ๆ (ซะงั้น 55) แล้วก็.. ถ่ายภาพเล่น 55

พอไปถึงงาน ช่วงที่ล่อนไปล่อนมาอยู่ นาสึกับเหล่าผองเพื่อนก็ช่วยอิฉันแพคกล่องให้อีกต่างหาก! (ตัวอิฉันยังนั่งแต่งหน้าอยู่เลย ซึ้งจริงจัง) พอเสร็จแล้วก็ออกไปล่อนซักพัก จนเค้ามาตามให้เตรียมตัวได้แล้ว ตอนที่กำลังจะเดินทาง ดีเคก็มาพอดี

ภาพนี้ถ่ายตอนหลังหม่ำ ๆ เสร็จแล้ว อโลเดียร์กับแอชเลย์เดินทางกลับกันไปก่อน

ตอนขากลับก็เดินกลับโรงแรมเอา เดินกินลมชมวิว วิ๊ววววววว

วันจันทร์ที่ 23 พฤศจิกายน 2009:
ไปหม่ำ ๆ ข้าวกับคานาเมะ กับเพื่อน ๆ ชาวสิงค์โปร
ไปหม่ำติ่มซั้ม (ได้ข่าวว่าเมื่ออาทิตย์ที่แล้วอิฉันเพิ่งกินไป) ไม่ได้กินหล่อปักโก๋วแบบรสชาติแบบนี้นานมาก ๆ (ในร้านอาหารกวางตุ้งที่ไปกินประจำมันไม่อร่อยอะ) อาหารนอกนั้นก็... หากินได้ในไทย แต่ที่นี้บะจ๋างไม่ค่อยอร่อย สงสัยเพราะรสไม่จัดพอ =3=

นั่งกินไปก็ดูภาพกลัองคานาเมะไป (เค้าเปิดให้ดู) ภาพร้านที่คานาเมะทำอยู่ กรี๊ดก๊อดแดม ประทับใจ (พี่โอ๋ ทำแบบนี้บ้างเซ่  555)

หลังจากนั้นก็เดินทางไปกินไอติมแองกอฮอลล์ต่อ
นั่งปุ๊บ คานาเมะก็หาเรื่องคุย หยิบโทรศัพท์มาให้ดูคุยบรา ๆ (ที่ฟังไม่ออก ก๊าก) รู้แต่ว่า มือถือยุ่นนี้สุดยอดดด
แล้วก็พูดถึงคาเมนไรเดอร์กัน โอ๊ยบระเจ้า เหมือนได้อีก กรี๊ดดดดดดดดดดด
เสียงนั้นหนะ ท่านั้นหนะ เหมือนได้อี๊กกกกกก

แต่หลังจากนั้นอิฉันก็ต้องจากลาแล้วอะคะ.... (ไฟท์บินเช็คอิน 4 โมง)

ฮือออออออออออออ เสียดายจังเลยไม่ได้เที่ยวต่อเลย
เลยอดเห็นเมอร์ไรออน (นี้ตรูไปสิงค์โปรจริงหรือเปล่า? 555)

พอมาถึงสนามบิน ก็เจอเหล่าเฮวเปอร์ และอินโดกับมาเลเซีย

ถ่ายภาพกันเยอะแยะไปหมด ขอพิงค์กี๊แอดไอเอ็มด้วย อุอิ (แต่คุยกันแค่ครั้งเดียวตั้งแต่นั้นถึงตอนนี้ 555)

หลังจากนั้นก็จากลา มีปัญหาเรื่องน้ำหนักกระเป๋าตามเคย ก็ต้องลากกระเป๋าขึ้นเครื่องอีกตามเคย
แล้วพอขึ้นเครื่อง ก็ดัดพบว่า.....

ไม่ได้นั่งข้างกัน ก๊ากกกกก (นี้มันเตรียมตั๋วเอาใกล้งานเหรอไงเนี๊ยะ)
พออยู่บนเครื่อง ก็หลับเป็นตาย ตื่นเอาอีกทีเพราะคนข้าง ๆ ซู้ดมาม่า 555
และแล้วก็มาถึงไทยโดยสวัสดิภาพ.........
(มาถึงก็นั่งเล่นคอมเหมือนเดิม 555)

ทริปนี้ ถ้าไม่พูดถึงความเตรียมพร้อมของสต๊าฟ ก็จะเป็นทริปที่สนุกทริปนึงเลยทีเดียว (ถึงจะไม่ได้เที่ยวเลยก็เหอะนะ 55)

ได้เจอคานาเมะซัก คอสเพลย์เยอร์ที่น่านับถือ เจอซีวี่ เจสุเกะ อิง และคอสเพลย์เยอร์สิงค์โปรอีกหลาย ๆ คน พร้อมทั้งตัวแทนประเทศอื่นอีก นี้มันดีจริง ๆ
ถ้าบอกว่าฟลุ๊คโชคดี ก็คงเพราะดัดได้มาเจอ อโลเดียร์กับแอชลี่ย์ นี้แหละ 55 (เห็นว่าเธอดังมั๊ก ๆ ในฟิลิปปินส์ สาวสวยเซเลป) รู้สึกเหมือนฟลุ๊คโชคดีที่เป็นตัวแทนปีเดียวกับยูกิเลยแฮะ (คอสเพลย์บราซิล)

สุดท้ายนี้... ภาพหยกดูดมาจาก FB ทั้งหมดเลย ชื่อเครดิต ขอโทษที่ไม่ได้ให้ไว้ในนี้นะคะ orz... ยังไงก็ตามขอบคุณสำหรับรูปภาพมาก ๆ  คอสเพลย์เยอร์เฮวเปอร์ที่คอยช่วยเหลือ ตัวแทนประเทศแต่ละประเทศ เพื่อน ๆ สิงค์โปร คนที่คอยให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา ผู้จัดงาน บินแบ๋ ดีเค ชิง พี่ทามะ อาแมนด้า และคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้เอยถึงอีกมากมาย *กอดแน่น ๆ*